تبلیغات
عربی دبیرستان و نکات کنکوری - مطالب بهمن 1396

عربی دبیرستان و نکات کنکوری

عربی جامع دبیرستان

درباره من
دبیر عربی دبیرستان ،مدرس ضمن خدمت همکاران، 21 سال سابقه تدریس عربی دبیرستان و کلاسهای کنکور-سرگروه عربی دبیرستان ازمهر1390 -تلمّذ در محضر بزرگترین اساتید ادبیات عرب ایران:دکتر حسن وحید -دکتر نادر نظام طهرانی-دکتر سید خلیل باستان- دکتر مرامی -دکتر عدنان طهماسبی-دکتر عناد (عراقی)-دکتر مصطفوی-دکتر حیدر محلاتی و...
برگه ها
جستجو در وبلاگ
نویسنده :حسن شیرزاد
تاریخ: جمعه 27 بهمن 1396 08:00 ق.ظ

قبلا گفتیم : ارکان جمله فعلیه عبارت است از : فعل + فاعل+(مفعول)


فعل :  بصورت ماضی ،مضارع ، امر ، نهی و... می آید که هر جمله ای به تناسب  زمان، با فعل مخصوص خود شروع میشود، که در متوسطه اول با انواع فعل  آشنا شدیم.

فاعل همان انجام دهنده كار است.

«فاعل  در عربی حتماً باید بعد از فعل بیاید»

 اعراب  فاعل : مرفوع است یعنی(–ُ یا  -ٌ )  دارد البته در صورتی که فاعل ، اسم مفرد یا جمع مکسر یا جمع مونث باشد.

 

إسْتَلَمَ الطّالبُ رسالةً - إسْتَلَمَتْ الطّالبة ُ رسالةً -إسْتَلَمَ الطّلّابُ رسالةً-

                     فاعل مرفوع                                                        فاعل مرفوع                                             فاعل مرفوع

إسْتَلَمَتْ الطّالباتُ رسالةً (فاعل مرفوع) 

         فاعل مرفوع

نکته مهم : اگر فاعل ، اسم مثنی یا جمع مذکر سالم باشند چه اعرابی میگیرد؟

 پاسخ : اگر فاعل ، اسم مثنی باشند: در حالت مرفوعی، «انِ» می گیرند  که علمای عرب (به دلایلی که بعدا ذکر خواهد شد) فقط «ا» را علامت مرفوع در اسم مثنی می دانند.

 إسْتَلَمَ الطّالبان ِ رسالةً (مثنی مذکر)

            فاعل مرفوع با «ا»

- إسْتَلَمَتْ الطّالبتان ِ رسالةً(مثنی مونث) فاعل مرفوع با «ا»

                           فاعل مرفوع با «ا»

اگر فاعل ، اسم جمع مذکر سالم  باشد، «ونَ» می گیرند که علمای عرب (به دلایلی که بعدا ذکر خواهد شد) فقط «و» را علامت مرفوع در اسم جمع مذکر سالم می دانند.

 إسْتَلَمَ الطّالبونَ رسالةً (جمع مذکرسالم)

          فاعل مرفوع با «و»

ذَهَبَ الغَوّاصونَ إلی أعْماقِ المُحیطِ   (فاعل مرفوع با «و»)

         فاعل مرفوع با «و»

اعراب مفعول : منصوب است یعنی روی آخرین حرفِ كلمه (_َ یا _ً) قرار دارد. البته در صورتی که مفعول ، اسم مفرد یا جمع مکسر باشد. مثال:

 وَجَدَ الوَلَدُ مفتاحاً.            وَجَدَ الوَلَدُ المفاتیحَ

           مفعول منصوب                  مفعول منصوب

نکته :اسم، یا ال می گیرد یا تنوین بنابراین یک اسم نمیتواند همزمان ال و تنوین بگیرد.

نکته مهم : اگر مفعول ، اسم مثنی یا جمع مذکر سالم باشند چه اعرابی میگیرد؟

 پاسخ : اگر مفعول ، اسم مثنی باشند: در حالت منصوبی، «یْنِ» می گیرند  که علمای عرب (به دلایلی که بعدا ذکر خواهد شد) فقط «یْ» را علامت منصوب(نصب) در اسم مثنی می دانند.

کَتَبَ عَلیٌّ تَمْرینَیْن ِ ( علی ، دو تمرین را نوشت)

                 مفعول،منصوب با «ی»

 

اگر مفعول ، اسم جمع مذکر سالم  باشد، «ینَ» می گیرند که علمای عرب (به دلایلی که بعدا ذکر خواهد شد) فقط «ی» را علامت منصوب در اسم جمع مذکر سالم می دانند.

وَعَدَ اللهُ المومنینَ بالْجَنّةِ ( خداوند، مومنان را به بهشت، وعده داد)

          مفعول،منصوب با «ی»

نکته بسیار مهم : اگر اسم جمع مونث سالم، مفعول باشد چه اعرابی می گیرد ؟

پاسخ مهم : اسم جمع مونث سالم ،وقتی مفعول می شود ،کسره میگیرد (–ِ- یا --ٍ)

وَعَدَ اللهُ المومناتِ بالْجَنّةِ ( خداوند، مومنان(زن) را به بهشت، وعده داد)

          مفعول،منصوب با کسره



نویسنده :حسن شیرزاد
تاریخ: پنجشنبه 19 بهمن 1396 11:45 ق.ظ

همانگونه که قبلا گفتیم :

جملات در زبان عربی به دو صورت به کار می روند:

اسمیه و فعلیه

جمله اسمیه  : مبتدا + خبر ( لسانُ القط سلاحٌ طبیّ دائم )

فعلیه = فعل + فاعل + مفعول ( یستعمل الاطبّاءُ الاعشابَ الطبیة لعلاج بعض الامراض )

حال ببینیم اعراب(حرکت حرف آخر) هر کدام از ارکان جملات اسمیه و فعلیه چیست؟

اعراب مبتدا و خبر در جمله اسمیه :

مبتدا:اسمی است که در ابتدای جمله اسمیه قرار می گیرد و از نظر اعراب مرفوع _ُ_ٌ می باشد.

خبر : کلمه و یا کلماتی است که در باره مبتدا ، خبرمیدهد و معنی آن را کامل می کند واز نظر اعراب ،مانند مبتدا مرفوع_ُ_ٌ است.

 نتیجه : اعراب مبتدا و خبر در جمله اسمیه مرفوع _ُ_ٌ می باشد

در صورتی که مبتدا و خبر ، اسم مفرد یا جمع مکسر یا جمع مونث سالم با شند _ُ_ٌ دارند

الطالبُ مجتهدٌ .          الطالبة ُ    مجتهدة ٌ ./             الطالباتُ مجتهداتٌ 

  ↓            ↓                    ↓            ↓                        ↓            ↓              

مبتدا و مرفوع    خبر و مرفوع          مبتدا و مرفوع    خبر و مرفوع               مبتدا و مرفوع    خبر و مرفوع      

                   

     الطلّابُ مجتهد ونَ.        

        ↓            ↓              

 مبتدا و مرفوع       خبر و مرفوع ؟

 

نکته مهم : اگر مبتدا یا خبر ، اسم مثنی یا جمع مذکر سالم باشند چه اعرابی میگیرند؟

 پاسخ : اگر مبتدا یا خبر ، اسم مثنی باشند: در حالت مرفوعی، «انِ» می گیرند  که علمای عرب (به دلایلی که بعدا ذکر خواهد شد) فقط «ا» را علامت مرفوع در اسم مثنی می دانند.

و اگر مبتدا یا خبر ، اسم جمع مذکر سالم  باشند: در حالت مرفوعی، «ونَ» می گیرند که علمای عرب (به دلایلی که بعدا ذکر خواهد شد) فقط «و» را علامت مرفوع در اسم جمع مذکر سالم می دانند.

حال به مثالهای ذیل توجه کنید

الطالبانِ    مجتهدانِ  ( اسم مثنی) / الطالبونَ   مجتهدونَ . ( اسم جمع مذکر سالم،مرفوع با «و»)

  ↓            ↓                                   ↓            ↓

مبتدا و مرفوع با«ا»    خبر و مرفوع با«ا»              مبتدا و مرفوع با«و»    خبر و مرفوع با«و»     

الطالبتان ِ         مجتهدتان ِ. ( اسم مثنای مونث مرفوع با «ا»)

  ↓                             ↓            

مبتدا و مرفوع با «ا»    خبر و مرفوع با«ا»    

 اکنون باید متوجه شده باشید که چرا  جمله « الفلّاحونَ  نشیطونَ» به اینصورت آمده است.

 الفلاحُ نشیطٌ  (مفرد)     الفلاحان ِ  نشیطان ِ (مثنی)       الفلاحونَ  نشیطونَ (جمع مذکر سالم)



نویسنده :حسن شیرزاد
تاریخ: چهارشنبه 11 بهمن 1396 08:58 ب.ظ

    نكته ی مهم1:  جمله ی فعلیه : جمله ای است كه غالباً با « فعل » شروع می شود (فعل ماضی ، فعل مضارع ، فعل امر . . . ) و هر فعلی نیاز مند به « فاعل » است ، جملات زیر همگی فعلیه هستند زیرا هر كدام با یك فعل شروع شده اند.

1)أنـْزَلَ اللهُ الْمَطَرَ فَأَحْیا بِهِ الأرضَ . (جمله ی فعلیه ، چون با فعل ماضی شروع شده است .)

2)یُسَبِّحُ لِلّهِ ما فی السَّموات و ما فی الأرض . (جمله ی فعلیه ، چون با فعل مضارع شروع است .)

3)اِصْبِرُوا إنَّ اللهَ مَعَ الصّابرین . ( جمله ی فعلیه، چون با فعل امر شروع شده است . )

   نكته ی مهم2 :  هر فعلی ، فاعلی دارد که فاعل همیشه بعد از فعل می آید.

راه های تشخیص فاعل           

 1) تشخیص از طریق معنی : مطمئن ترین راه برای یافتن فاعل در جمله ، ترجمه ی عبارت و درك مفهوم جمله است و می دانیم كه فاعل در جمله ، انجام دهنده ی كار است و با استفاده از سوال ( چه كسی ؟  ) می توانیم فاعل جمله را تشخیص دهیم .

2) تشخیص از طریق علامت: « فاعل » علامتی دارد كه با دیدن آن به « فاعل » بودن كلمه پی می بریم. علامت فاعل « رفع ــُـ    انِ در اسم مثنی   - ونَ در اسم جمع مذکر سالم »  است . یعنی   كلُّ  فاعلٍ  مرفوعٌ   


 نكته ی مهم 3  : فاعل در جملات عربی پس از فعل می آید ؛  یعنی :  فعل +  فاعل  +  . . .

 جَــلَــسَ  الــتِّلمیذُ  عَلَــی الْكُرسِّی .                     جاءَ        علیٌّ    .

     فعل        فاعل و مرفوع                                                                  فعل            فاعل و مرفوع

نكته ی مهم4 : فاعل در جملات عربی بعد از فعل و به سه صورت می آید :

1-  اسم ظاهر :     خَلـَقَ    الـلهُ  الـسَّموات  و الأرضَ  بـالْحَقِّ   .

                                               فاعل و اسم ظاهر

2-  ضمیر بارز (  آشكار )  :  اِصْبِرُوا إنَّ اللهَ مَعَ الصّابرین .

                                       فاعل ضمیر بارز « واو »

3- ضمیر مستتر ( پوشیده ) :  الغوّاصُُ ذَهَبَ إلی أعماقِ المحیطِ .

                             ( فاعل این عبارت ضمیر مستتر « هو » در فعل «ذَهَبَ » است . )   

نكته ی مهم5 : برخی از صیغه های فعل های ، ماضی ، مضارع  و امر دارای ضمیر بارز ( فاعل بارز ) و برخی دیگر از صیغه ها دارای ضمیر مستتر ( فاعل مستتر ) هستند .

توجه  كنید  :

1) در فعل ماضی : تمام ضمایری كه در آخر فعل ماضی می آیند (12 ضمیر ) ضمیر بارز ( آشكارا ) نامیده می شوند و همه ی آن ها « فاعل » برای فعل خود هستند . (در صیغه های مفرد مذكر و مفرد مؤنث غایب ، فاعل ضمیر مستتر است ، در مفرد مذكر « هُوَ » و در مفرد مؤنث « هِیَ » مستتر است )

2) در فعل مضارع : ضمایر ( ـا ( نِ ) ، و ( نَ ) ، ـْنَ ، یـ ( نُ ) در پایان 9 صیغه ی فعل مضارع بارز ( آشكار ) هستند و در پنج صیغه ی بقیه ( مفرد مذكر غایب ، مفرد مؤنث غایب ، مفرد مذكر مخاطب ، متكلم وحده و متكلم مع الغیر) ضمایر ( هُوَ ، هِیَ ، أنْتَ ، أنا  ، نَحْنُ  ) فاعل ، مستتر هستند.

3) در فعل امر :  ضمایر ( ـا ، ـوا ، یـ  ،  ـْنَ ) در پایان فعل امر مخاطب ( حاضر ) ، بارز ( آشكار ) هستند و فقط ضمیر ( أنْتَ ) در صیغه ی « مفرد مذكر » مستتر است .

نكته ی مهم 6 : در زبان عربی فعل از لحاظ « مذكر و مؤنث » بودن تابع فاعل خود می باشد ؛ مانند:

● یَدْخُلُ الْمُعَلِّمُ الصَّفَ . ( مذكر )                         ● تَدْخُلُ الْمُعَلِّمةُ الصَّفَ . ( مؤنث )

     فعل      فاعل                                                                                           فعل       فاعل

 نتیجه  :  مطابقت میان فعل و فاعل از نكات بسیار مهم است.

نكته ی مهم7 : كاربرد « فاعل » در زبان عربی همراه صیغه های غایب با صیغه های دیگر تفاوت می كند . در صیغه های غایب ، هر گاه فاعل به صورت اسم ظاهر بیاید ، فعل در آغاز جمله به صورت مفرد می آید .  به مثالهای زیر توجه كنید تا موضوع را بهتر بفهمید ؛

صیغه های غایب :

مذكّر

مؤنّث

مفرد

مثنی

جمع

نَجَحَ    الْمُعَلِّمُ

نَجَح    الْمُعَلِّمانِ

نَجَحَ    الْمُعَلِّمُونَ

مفرد

مثنی

جمع

نَجَحَتْ   الْمُعَلِّمةُ

نَجَحَتْ   الْمُعَلِّمتانِ

نَجَحَتْ  الْمُعَلِّماتُ




نكته ی مهم8 : هرگاه فاعل به صورت « اسم ظاهر » نیامده باشد ، فعل همراه ضمیری می آید كه

 همان ضمیر ، « فاعل » است وبه آن ضمیر بارز می گویند . به مثالهای زیر توجه كنید تا به موضوع پی ببرید.

ألْمؤمِنُ نَجَحَ      فاعل ضمیرمستتر« هو »     ألْمؤمِنةُ نَجَحَتْ          فاعل ضمیرمستتر« هی »                              

ألْمؤمِنانِ نَجَحا          فاعل ضمیر بارز« ـا »         ألْمؤمِنَتانِ نَجَحَتا        فاعل ضمیربارز « ـا »

ألْمؤمِنُونَ نَجَحُوا       فاعل ضمیر بارز« واو »        ألْمؤمِناتُ نَجَحْنَ        فاعل ضمیربارز« ـْنَ »         

تذكر : توجه كنید كه كلمه« الْمؤمِن » در آغاز تمام جمله ها « فاعل » نیست بلكه « مبتدا » است .

نكته ی 6 : در صیغه های « مخاطب و متكلّم » همانند تمامی زبان ها ، فاعل به صورت « ضمیر» می آید؛ ولی به صورتمستتر ( مخفی )  مانند  :

أجْلِسُ (  أنا  ) ــ  تَجْلِسُون  ( و  )  ــ  تَجْلِسینَ  ( یـ  ) ــ نَشْكُرُ   ( نَحْنُ  )

              مستتر                              بارز                                بارز                          مستتر   

نکات      


- در صیغه های «  اُكْتُبْ  » ، «  اَكْتُبُ  » ، «  نَكْتُبُ  » فاعل را مشخص كنید .

ضمایر مستتر « أنْتَ » ، « أنا » و «  نَحْنُ » فاعل فعل های مذكور هستند . فاعل در این سه صیغه حتماً باید مستتر باشد . (واجب الْاستتاراست .)

- در فعل های فوق آیا فاعل می تواند ظاهر شود ؟

   خیر ، همان طور كه گفتیم ، فاعل در این سه صیغه ( سه فعل ) همیشه مستتر و ظاهر نمی شود و محلاً مرفوع است .

مفعولٌ به و جار و مجرور

الف) مفعولٌ به : مفعولٌ به =   كلمه ای است كه كار بر روی آن واقع می شود و مفعولٌ به همیشه منصوب است و علامت نصب آن غالباً ( ــً‌‌ــَـ     - ینِ در اسم مثنی  - ینَ در اسم جمع مذکر سالم ) است ، مانند :

یَـــدْخُـــلُ   الْمـــؤمــــنُ     الْــــجَــنَّةَ     ‌‌ـــ  كَــــتــــَبَ    الـــطّـــالبُ      رســالـــةً   .

      فعل             فاعل و مرفوع     مفعول به و منصوب             فعل              فاعل و مرفوع     مفعول به و منصوب

نكته ی1: در جمله های فعلیه ( جمله هایی كه با فعل شروع می شوند ) معمولاً سه ركن اصلی و اساسی دارند كه عبارتند از : فـعل   +    فـاعل    +   مـفعولٌ بـه  . . .

 مانند  :                     یَضْرِبُ     الــلّـــهُ     الــأمـثالَ    .                    

                                 فعل              فاعل               مفعولٌ به

■ انواع فعل از نظر داشتن یا نداشتن « مفعولٌ به »   :

1) فعل لازم : به فعل هایی كه معنای آن ها با فاعل كامل می شود و نیاز به مفعولٌ به ،  ندارند ، « فعل لازم » گفته می شود ؛ مثل : جَلَسَ سعیدٌ  .      سعید نسشت .

 نكته ی2 : اگر فعل جمله ، با سوال  چه كسی را ؟ و چه چیزی را ؟ معنی ندهد ، فعل لازم  است و گرنه متعدی می باشد .                                                                                                                                                                            

2) فعل متعددی  :  به فعل هایی كه علاوه بر فاعل ، به مفعولٌ به ، هم نیاز داشته باشد « فعل متعدی » می گوییم ؛ مانند  :

          أكَلَ     الثَّعْلَبُ       قَـــلْبَ       الْــحِمارِ .

              فعل            فاعل           مفعولٌ به

 نتیجه : « مفعولٌ به » كلمه ای است كه كار فاعل بر روی آن واقع می شود.

مفعولٌ به فقط در جملاتی می آید كه فعل آن ها « متعدی » است.

نكته ی 3 : در زبان فارسی هم  ، برخی از فعل ها لازمند ( نیاز به مفعول ندارند ) و برخی از فعل ها متعدی اند ( نیاز به مفعول دارند ) .

فعل های لازم        ==       آمد  ،  نشست  ،  رفت  ،  اعتماد كرد  ،  آشكار شد  و . . .

فعل های متعدی    ==       گرفت  ،  خورد  ،  دید  ،  زد  ،  فهمید  ،  نوشت  و . . .

راه های تشخیص مفعولٌ به

 تشخیص از راه معنا  :  با ترجمه ی یك عبارت ، معلوم می شودكه مفعولٌ به دارد یا نه ، مفعولٌ به ، معمولاً با حرف نشانه ی « را » در فارسی همراه است و در عربی دارای علامت مخصوصی است .

2- تشخیص از راه علامت : در زبان عربی « مفعولٌ به » دارای علامتی است كه به وسیله ی آن علامت ، می توان  مفعولٌ به  را تشخیص داد . 

 علامت « مفعولٌ به » معمولاً عبارت است ( ــَــًـ ) یعنی مفعولٌ به پیوسته منصوب است.« كُلٌّ مفعولٍ منصوبٌ .»

نكته ی 4 : در زبان فارسی برای پیدا كردن مفعول از «چه كسی را » و «چه چیز را» استفاده می كنیم ، همین امر در عربی نیز می تواند راهنمای ما برای جست و جو «  مفعولٌ به » باشد .

1-  اُطْلُبْ  الْعِلْمَ و لا تَكْسَلْ  .  علم را بجوی و تنبلی نكن . ( چه چیز را باید جست ؟   علم را ، پس«  علم » مفعول و  منصوب  است . )

2-  شاهَدَ سلمانُ فاطمةَ ( س ) سلمان فاطمه را دید . ( چه كسی را دید ؟  فاطمه (س) را ، پس « فاطمه » مفعول منصوب است .

نكته ی 5 : ضمایر « منفصل منصوب » : ضمایر منفصل منصوب معمولاً در ابتدای جمله  می آیند و « مفعولٌ به » می باشند ؛      مانند   :  إِیَّاكَ   نَعْبُدُ و  إِیَّاكَ نَسْتَعینُ   .

                                                   مفعولٌ به            مفعولٌ به

 مفعولٌ به معمولاً بعد از فاعل می آید.

 توجه  : ضمایر منفصل منصوب عبارتند از :  إِیَّاكَ (  تورا  )  ،  إِیَّاكُمْ (  شما را ) ، إِیَّای ( مرا )  ( ده صیغه  ی باقی مانده از این ضمایر را در آینده خواهیم خواند ) .

2) ضمایر متّصل به سه قسم كلمه   : ضمایر متّصل به هر سه قسم كلمه  ( فعل -  اسم -  حرف ) متصل می شود و  هرگاه با فعل بیایند ، غالباً  « مفعولٌ به » است .

مانند   : قَدْ    جَعَلَكَ    اللهَُ حُرّاً .              إنَّما   نُطْعِِمُکُم  .

                مفعولٌ به و محلاً منصوب                                         مفعولٌ به و محلاً منصوب

كلمات ( جَعَلَ و نُطْعِمُ ) فعل اند كه همراه ضمایر ( ـكَ و ـكُمْ ) آمده اند و این دو ضمیر « مفعولٌ به »  هستند .

توجه  :  ضمایر متّصل ، به سه قسم كلمه عبارتند از : ( ـه ، ـهُما ، ـهُم ، ـها ، ـهُما ، ـهُنَّ ، ـكَ ، ـكُما ، ـكُم ، ـكِ ، ـكُما ، ـكُنَّ ، ـی ، ـنا )

ب) جار و مجرور

  نكته ی 1: در زبان عربی تعدادی از حروف هستند كه مانند حروف اضافه فارسی اند . این حروف « حروف جر » نامیده می شود و ویژگی آن ها این است كه اسم بعد از خود را « مجرور » می كنند ، حروف جر  در عربی درست ، كار حروف اضافه  ،  در فارسی را انجام می دهند .

1- تَقْنُطوا مِنْ رَحْمَةِ اللهِ  .    (   از رحمت الهی ناامید نشوید .  )

            حرف جار                                 حرف اضافه

2- یَدْخُلُونَ فی دینِ اللهِ أفْواجاً .   ( دسته دسته وارد در دین خدا می شوند .  )

             حرف جار                                                           حرف اضافه

3- بِسم اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ .  (  به نام خداوند بخشنده ی مهربان .  )

 حرف جار                                             حرف اضافه

4-   لَیْسَ كــَـمِثْلِهِ شیءٌ  .      (    هیچ چیزی مانند او نیست  .  )

           حرف جار                                                        حرف اضافه

نكته ی2 :  در زبان عربی اسم بعد ازحرف جر را (  مجرور   ) (  اسم و حرف جر را با هم « جار و مجرور » )  می نامند و در زبان فارسی اسم بعد از حرف اضافه  را « متمم » می گویند  ؛ مانند  :

شاهَدَتُ تلمیذاً فـی  الــشَّارعِ   . دانش آموزی در  خیابان دیدم  . 

                 جار و مجرور

                     حرف جر   مجرور به حرف جر                                 حرف اضافه   متمم

نكته ی 3 : مهم ترین حروف جر در زبان عربی كه اسم بعد از خود را « مجرور » می كنند، عبارتنداز : حروف جر : به حروفی از قبیل  : مِنْ ( از ) ، فـِی (در) ، إلی (به ، به سوی) ، لـِ (برای) ،عَلی (بر،برروی) بـ ِ(با) ، كـ َ(مانند) ، عَنْ (از) و . . . « حروف جر » و به اسم بعد از آن ها « مجرور » و به هر دو « جار و مجرور » می گوییم .  و حروف جر، همیشه قبل از اسم می آیند .

سوالات مهم 

1- فرق معنایی كلمه ی « الطالب » در دو عبارت « ذَهَبَ الطّالبُُ » و « رأیتُ الطّالبََ » چیست ؟

● دو كلمه از لحاظ معنایی فرقی ندارند ، هر دو معنی « شاگرد یا دانش آموز  » می دهند ولی از لحاظ نقش با هم فرق می كنند ، اولی « فاعل و مرفوع » و دومی « مفعولٌ به و منصوب » است.

2- آیا می توان گفت كه یكی از نشانه های اسم بودن ، وجود حرف جر قبل از آن است ؟

بله ،  زیراحروف جر قبل از اسم می آیند و اسم بعد از خود را  مجرور  می كند.

3- چرا فعل های لازم به مفعول نیاز دارند ؟

 چون این قبیل از فعل ها  با فاعل خود معنی تام و كاملی دارند و برای كامل شدن معنی جمله ، نیاز به مفعول نیست ؛  مانند  :  جاءَ     الطّالبُ  .  (  دانش آموز آمد . )

                                  فعل لازم        فاعل

4- آیا مفعولٌ به ، در آغاز جمله نیز قرار می گیرد ؟

بله ، مانند   : إِیَّاكَ نَعْبُدُ   . (   فقط تو را می پرستیم .  )

                       مفعولٌ به



تازه ترین مطالب
ابزارک های وبلاگ

قالب وبلاگ

  • کل بازدید:
  • بازدید امروز :
  • یازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • نویسنده:حسن شیرزاد
  • تعداد کل مطالب :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :